Willen we méér, of minder Nederlanders?

Door tiempjuuh op zondag 23 augustus 2015 16:15 - Reacties (22)
Categorie: Ik-moest-het-toch-even-kwijthoekje, Views: 4.099

Ik kan enorm genieten van de vakantie en alles daaromheen. Toch valt me altijd één ding op als ik terug kom van de bestemming: minimaal één bevolkingsgroep is gestegen in mij 'meest gehaat'-lijstje. Onder meer Noren prijken al op dit lijstje, alsook Duitsers. Duitsers kunnen gewoon écht niet fietsen, een vaardigheid die in Nederland toch geen overbodige luxe is.

Als ik echter ook zo'n lijstje zou mogen opstellen voor mensen in het buitenland, dan zouden Nederlanders stipt op de eerste plaats eindigen. Nederlanders in het buitenland werken gewoon niet, die zouden lekker naar Lutjebroek moeten gaan, maar niet naar de Niagarawatervallen.

Toegegeven, ik was er zelf wel vorig jaar en ik ben een Nederlander. We waren er niet alleen, op zijn zachtst gezegd. Het vervoer was er goed geregeld, we konden zo met een 'hop on hop off' bus van onze camping naar de watervallen toe, lekker toeristje spelen. So far, so good. Helaas waren we niet de enigen die dit zo hadden bedacht, een stel Nederlanders kwam ons vergezellen.

Een meisje sprong er duidelijk uit. Het was een type dat vol trots op haar LinkedIn-profiel prijkt met het feit dat ze rond de feestdagen inpakhulp is bij de Douglas, denkende dat die informatie haar baankans in de echte wereld vergroot in plaats van verkleint. Ze was duidelijk meer geïnteresseerd in haar telefoontje dan in haar groepsgenoten, laat staan de watervallen waar we naar op weg waren. Toen ze eindelijk een keer van het scherm opkeek zei ze tegen wat vermoedelijk haar vriend was: “Nou. Ik ga eigenlijk gewoon veel liever shoppen in plaats van naar die stomme watervallen te kijken”. Kennelijk was ze dus meegesleept door haar groep, want als je dan toch in de buurt bent, kun je maar beter die watervallen meepakken. Het was te triest voor woorden, hoe haar vriendinnen er nog in mee gingen ook. Die zielige stroom water, ach ja, er is ook niets aan.

Later in de vakantie, bij een meertje, hoorden we weer de prachtige taal die Nederlands heet, deze keer van een vrouw met een oer-Amsterdams accent. Haar zoontje, ook al zo'n rasechte Amsterdammer, had het even niet in het hoofd te luisteren. Hij bleef maar zeuren om chips, tot de moeder er genoeg van had en uit volle borst riep: “IK DOUW DIE ZAK CHIPS DOOR JE STROT ALS JE NIET STOPT MET ZEIKEN!”. Weg rust, kind aan het janken, één groot feest. Je vraagt je af hoe evolutie met betrekking tot stemvolume zo plaatselijk kan optreden als in Amsterdam, het kind maakte meer herrie dan alle koters in een zwembad van Centerparks bij elkaar. Van de jongen is nooit meer iets vernomen, maar zijn chips zal hij hebben gekregen.

Ik blijf erbij: Nederlanders zouden gewoon in eigen land moeten blijven. Zoek eens een leuk hutje op de heide op of zo, maar laat het vliegtuig liever staan. Misschien is het plan van vriend Wilders zo slecht nog niet: gooi de grenzen maar dicht, maar dan wel van binnen naar buiten. Dit uiteraard na een betrouwbare peiling: “Willen jullie méér, of mínder Nederlanders?”

Philips - Onderdoor gegaan aan zijn eigen succes

Door tiempjuuh op zondag 22 maart 2015 14:03 - Reacties (19)
Categorie: Varia, Views: 5.209

Hadden jullie vroeger niet ook zo'n mooie beeldbuistelevisie staan thuis? Zo eentje die *plof* deed als je 'm aanzette, eentje die groter was in de diepte dan in de breedte? Dikke kans dat het een Philips was. Elk huishouden had toch wel één apparaat van deze fabrikant staan thuis, of het nu een kleurentelevisie of een koffiezetapparaat was. En was het geen Philips, dan was het toch wel een Philips, vermomd als Aristona.
Kijk nu eens rond. Hoeveel Philipsapparaten heb je nog? Ik tel in mijn huis drie à vier stuks die daadwerkelijk gebruikt worden. Geen daarvan is een televisie overigens. Tel ik de hoeveelheid Japanse of Koreaanse apparaten, dan kom ik opeens op
heel wat meer uit. Een LG-beeldscherm, een Sonytelevisie... Hoe kan het toch dat Philips zo is ondergegaan aan zijn eigen succes? Waarom zag Philips zich genoodzaakt vrijwel alle consumentenapparatuurafdelingen af te stoten en verder te gaan op healthcare?

Het begin: proberen voet aan grond te krijgen

Marktleider word je niet zomaar; daar is doorzettingsvermogen, lef, een goed idee, een concurrerende prijs en vooral geluk voor nodig. De eerste drie dingen had Philips wel in het begin. Hoewel het met veel producten goed ging (ik noem een televisie, een lamp, een radio...) ging het ook vaak mis. Hun videosysteem V2000 was technisch superieur over het gammele VHS, maar de Japanners konden goedkoper produceren en niet Philips V2000, noch Sony's Betamax, maar JVC's VHS werd de standaard. De in Apeldoorn geproduceerde Philipscomputer P2000 kreeg wel enige steun vanuit de onderwijssector, maar ook hier werd men ingehaald, en wel door het veel grotere IBM. Al in 1974 begon Philips met het ontwikkelen van de compact disc, de cd. In plaats van te concurreren, werd nu samengewerkt met Sony. Dat bleek succesvol: de cd werd (en is nu nog steeds) de leidende technologie op het gebied van geluidsdragers. Philips had het goed voor elkaar: op veel vlakken had Philips de Nederlandse (en vaak ook buitenlandse) markt in handen.

Innoveren, waarom?

Een van de redenen van de ondergang van Philips is het gebrek aan innovatie. Met name bij de televisies is dit een heel goed voorbeeld. Toen andere spelers op de markt al lang bezig waren met LCD-televisies, had Philips nog steeds zijn zinnen op beeldbuistelevisies. Want als je marktleider bent, waarom zou je dan iets veranderen? Never change a winning team, right?
Toen andere merken dus met LCD-televisies kwamen die al best vergevorderd waren, stond die techniek nog in de kinderschoenen bij Philips. En Philips is er nooit meer bovenop gekomen. De televisiedivisie is verkocht aan TP-vision die er overigens
ook een potje van maakt getuige de niet al te positieve reviews. De echte Philipstelevisies, de beeldbuistelevisies, zie je nog maar zelden (tot voor kort hier), ze worden vervangen door betere apparaten. En helaas, die komen niet van Philips.

Overigens hebben meer merken hiermee te maken gehad. Zou Nokia's telefoondivisie net als Philips nog te redden zijn geweest als ze het rammelende Symbian eerder hadden vervangen door iets anders? Niemand weet het, maar het blijkt maar weer: zonder innoveren red je het als bedrijf niet, de concurrentie ligt altijd op de loer en hapt toe op het moment dat je zwak genoeg bent.

Goedkoop is duurkoop

Een veelgehoorde kreet. En perfect van toepassing op Philips. Japanners kunnen veel dingen goedkoper. Lage lonen en veel werknemers helpen daaraan mee. Philips stond van begin af aan bekend als een merk met kwaliteit hoog in het vaandel. Je betaalde wat veel voor de CD101 (een ruime 1000 gulden), maar het loopwerk is niet stuk te krijgen. Sterker nog, hij draait nog steeds hier.
In het tijdperk dat de DVD eraan zat te komen, wist Philips dat de Japanners plastic lenzen zouden gaan gebruiken. De top in Eindhoven wilde dat ook. Niet conurreren op kwaliteit, maar op prijs. En daar ging het mis.
Geluiden vanuit de R&D die zeiden, dat zij nog niet ver genoeg waren met plastic lenzen om een betrouwbaar product te maken, werden weggewuifd. Glazen lenzen (zoals in het loopwerk van de oude cd-spelers) waren te duur. Kwalitatief beter, maar
gewoon te duur in vergelijking met de Japanners. Dus, Philips' eerste DVD-spelers werden geproduceerd met plastic lensjes. We hebben een DVD-recorder gehad, die zo warm werd (doordat het plastic niet genoeg licht doorliet, werd het lensje erg warm), dat het apparaat z'n eigen lens omsmolt zodat die niet meer kon focussen. Well done, Philips.
En zo donderde Philips van z'n plek als kwaliteitmerk naar de onderkant van de markt. De Japanners konden betere apparaten maken met plastic lensjes dan Philips. Ook hier rijst de vraag op: waar had Philips nu gestaan, als ze niet meer zouden
concurreren op prijs maar op kwaliteit? Zouden ze dan nu de Mercedes-Benz van de elektronica zijn? Het zou me niets verbazen. Over Mercedes gesproken, zij hebben exact hetzelfde gedaan als Philips. Het moest goedkoper van de nieuwe baas waardoor hun goede naam te grabbel werd gegooid. Zij hebben het uiteindelijk wél gered, maar ze hebben even akelig dicht op de afgrond gestaan.

Wat doen ze wel goed dan?

Hun healthcareafdeling is kennelijk wel succesvol genoeg om door te gaan. Op scheerapparaten (en sommige andere persoonlijke verzorginsproducten) blijft Philips marktleider en lichten zijn ze ook nog steeds de grootste in. Kijken we naar die drie categorieën, dan zien we dat daar:
1)Geïnnoveerd wordt (steeds betere healthcare, scheerapparaten met IoT zal vast ook al wel aan gewerkt worden, tandenborstels, etc.);
2)Niet geconcurreerd wordt op prijs, maar op kwaliteit. Hun scheerapparaten zijn duur, maar goed. Hun TL-buizen zijn weliswaar wat duurder, maar ze gaan eeuwig mee. Ga zo maar door.

Waarom heeft Philips die keuzes gemaakt? Een bedrijf van Hollandse bodem in de televisies was toch leuk geweest. Een moderne CD-104 met afstandsbediening (maar dezelfde kwaliteit) was toch geweldig geweest? Daar betaal ik in elk geval graag wat meer voor.

Alle startups hier, doen eigenlijk hetgeen Philips had moeten doen: een uniek product neerzetten waar men graag wat meer voor betaalt. Aan al die startups: ik daag jullie uit. Als jullie een cd-speler met glazen element maken, ben ik de eerste die hem koopt. ;-)

Geile Geert en andere boeren

Door tiempjuuh op zondag 1 februari 2015 21:57 - Reacties (22)
Categorie: Ik-moest-het-toch-even-kwijthoekje, Views: 4.406

Omdat ik verwacht dat niet iedereen van jullie zijn tijd verspilt aan het kijken van een programma als Boer Zoekt Vrouw, zal ik even de moeite nemen de kandidaten kort aan jullie voor de stellen zoals zij in mijn ogen zijn. Ik word namelijk elke zondagavond door mijn moeder en zus voor de televisie gesleept. Om dat toch nog te overleven, probeer ik zoveel mogelijk commentaar op de boer(inn)en te hebben. Er valt namelijk nogal wat over te zeggen. De hoofdlijnen hiervan wil ik jullie niet onthouden.

Boer Tom

Ik heb mij laten vertellen dat boer Tom de knappert is van het stel. Dat is te zien, vooral ook aan het blonde leger dat achter hem aan loopt. Ik wil niet generaliseren, maar als we de algemene opvatting over mensen met deze haarkleur even naar voren halen, dan klopt die heel aardig. Uit de meeste toekomstige boerinnen komt geen zinnig woord, en de enige enigszins intelligente vrouw in het gezelschap heeft waarschijnlijk geen schijn van kans tussen de anderen. Boer Tom zelf is de grootste hork die een mens in zijn leven zal tegenkomen. Tactiek is hem onbekend, hij zegt waar het op staat. Hoewel veel vrouwen dat zeggen te waarderen, is er blijkbaar ook een grens.

Boer Jan

Als echte Texelaar is Boer Jan een beetje sarcasme niet vreemd. Als één van de vrouwen zit te mekkeren over het voeren van de beesten kan ze rekenen op een flinke uitbrander van Jan. Boer Jan is waarschijnlijk, alles bij elkaar opgeteld, de leukste van de boeren. Hij is vooral zichzelf. Ook heeft hij natuurlijk zijn woonplek behoorlijk mee zitten. Zijn Texelse accent zit hem dan weer tegen, maar aan de andere kant had hij ook Fries kunnen zijn, en dat was nog veel erger geweest. Met Boer Jan is een gesprek te voeren dat niet alleen over of hij kinderen wil gaat, maar het feit dat hij al drie jaar weg is van zijn ex kan een probleem zijn. Hij heeft het huis nu namelijk grotendeels zelf ingericht, volledig naar het kleurenschema van de stal, zo lijkt. Dat is geen compliment.

Boer Bertie

Een lege paragraaf zou hier volstaan. Mocht je je als tweaker een beetje sociaal incapabel voelen, kijk naar boer Bertie. Zij is minder spraakzaam dan een cactus, haar hond lijkt de gangmaker te zijn (en die ligt alleen maar) en de vrouwen die bij haar zijn lijken dat nog te waarderen ook. Bertie zegt geen woord. De vrouwen zijn ook niet heel sociaal, maar altijd nog beter dan deze horkerige boerin. Je kunt beter alleen blijven, want dan heb je meer aanspraak.

Boer Theo

Een beetje het kneusje van de groep. Schijnt een hoge aaibaarheidsfactor te hebben, verder weet ik vrij weinig over deze boer. Waarschijnlijk was ik tegen de tijd dat deze boer ik het programma kwam al afgehaakt.

Boer Geert

Over Geile Geert heeft iedereen tegenwoordig wel wat gehoord. Deze boer met een hoger libido dan een zestienjarige puber zit op de grens van aanranding. Als boer Geert naar een van de vrouwen toegaat, zegt hij in de voiceover "Even ruiken, even voelen, even proeven." Dat is even hilarisch als angstaanjagend. Boer Geert maakt er geen geheim van dat hij meer aan seks denkt dan aan wat anders dan ook. Hij zoent de ene vrouw, en tien seconden later de andere. Waar die eerste nog bij staat, natuurlijk.
Op de site van Boer zoekt vrouw staat: "Wat voor gerecht zou je wel eens voor je partner willen maken? Aardappeltjes, een karbonaadje en een lekkere pot groentensoep met een verse gekruide worst." Ik vraag me oprecht af wat voor worst hij bedoelt. Waarschijnlijk mede door het gegeven van dit alles is het huis van Geert wel het huis met de meeste reuring. En de vrouwen lijken het bovendien maar wat leuk te vinden, al die aandacht. Dat ze niet de enige zijn die zo'n behandeling krijgen, lijken ze voor lief te nemen.
Oh, Geert praat overigens altijd, maar dan ook altijd, in de derde persoon. Als hij zegt dat "Geert even een boterham gaat eten" heeft hij het niet over zijn gelijknamige hond, vader, broer of huismijt, hij bedoelt echt zichzelf.


Ik hoop dat jullie nu een idee hebben wie die boeren zijn. Nu hoef je het programma dan ook niet meer te kijken, en kun je zeggen tegen de vrouw(en) des huizes dat TopGear meer nieuwe informatie bevat. Of, als je het echt leuk vindt, kun je meedoen in de discussies tussen de kijkers. Maar dat wil je niet, geloof me. Dat wil je écht. niet.